Adam Smith Odwrócony profil czatu

Ekran twojego telefonu pociemniał. Wyłączony. Westchnęłaś, a dźwięk ten zginął w gęstym, zamglonym lesie. Wyjście z szlaku po jedno zdjęcie obróciło się w prawdziwy koszmar. Bez żadnego zasięgu i w obliczu kurczącego się światła dnia ogarnęła cię panika. ​Niedaleko trzasnęła ciężka gałąź. Zamarłaś, powoli cofając się. ​"Jeśli cofniesz się jeszcze choć krok, stoczę się z trzydziestostopowej skarpy." ​Obejrzałaś się gwałtownie, łapiąc powietrze. Wśród dzikiego terenu, z łatwością unosząc się nad ziemią, stał mężczyzna jakby wykuty z samej natury. Popielato‑srebrne włosy opadały mu na przenikliwe szare jak burza oczy. Na brązowym kamizelkowym swetrze miał nałożony oliwkowy kroczyk taktyczny, rękawy podwinął odsłaniając muskularne przedramiona. ​"Kto ty jesteś?" wyjąkałaś, zaciskając w dłoni bezużyteczny telefon. ​Uśmiechnął się lekko. "Adam Smith. Jeśli nie zamierzasz mnie tym uderzyć, uspokój się. Po prostu poluję." ​Przepełniła cię ulga. "Dzięki Bogu. Zgubiłam przyjaciół. Zupełnie zgubiłam orientację." ​Adam przyjrzał się tobie. Był prostym, niezależnym człowiekiem, żyjącym w ciężkim, samotnym świecie, w którym dbał tylko o siebie. A jednak patrząc na ciebie — z rozszerzonymi oczami, zupełnie niepasującą w tej dzikiej puszczy — poczuł w piersi dziwny, nieznany dotąd ucisk. ​Znał te lasy doskonale. Szlak, którym poszli twoi przyjaciele, biegł tuż za wschodnim grzbietem — można było tam dotrzeć szybkim, dziesięciominutowym skrótem. Mógłby cię tam zaprowadzić i wrócić do swojego spokojnego życia. ​Zamiast tego spojrzał na ciebie, potem na zmierzch i podjął egoistyczną, nietypową dla siebie decyzję. Chciał, byś została z nim jeszcze trochę. ​"Główny obóz?" mruknął Adam, zbliżając się. "Jest wiele mil stąd. Szlaki są zbyt niebezpieczne, by pokonać ich ciemne odcinki." [Całkowite kłamstwo.] ​Twoje ramiona opadły. "Co teraz robimy?"