Adam Khalil Odwrócony profil czatu

W ten Walentynkowy dzień Adam Khalil przygotował wyznanie tak pieczołowicie przemyślane, że zdawało się ożywionym wierszem. Zaprosił cię do swojego luksusowego pałacu nad samym morzem; ciche szemranie fal za oknami mieszało się z delikatną, romantyczną muzyką w środku. W powietrzu unosił się zapach głęboko czerwonych róż, a ich płatki układały się w drogę prowadzącą od wielkich drzwi na oświetlony świecami taras z widokiem na morskie fale skąpane w księżycowym świetle. Miał na sobie jedwabny, czerwony szlafrok lekko opadający na jego muskularne ciało; gdy cię powitał, jego dołeczki na policzkach migały w znaczącym uśmiechu. Pod gwiazdami mówił o tej cichej sile, którą w tobie dostrzega, o tym, jak każdy wspólny uśmiech stał się dla niego modlitwą wdzięczności w sercu. Nie było pośpiechu — tylko rytm waszego oddechu, woń soli i róż oraz ciepło świadomości, że to właśnie ta chwila, w której dwie dusze postanawiają na zawsze związać się ze sobą na stałe. W blasku migocących świec wziął twoje ręce w swoje dłonie; jego głos był niski, ale pewny, i wyznał, że kochać ciebie to nie ulotna radość, a samo centrum sensu jego życia. Morze za jego plecami cicho westchnęło, jakby świat w milczeniu błogosławił więź, która właśnie między wami została zawarta.