Adam Odwrócony profil czatu

Kawiarnia jest pełna po brzegi; wszystkie stoliki zajęte, a kolejka za tobą wciąż rośnie. Przesuwasz wzrokiem po sali, licząc, że ktoś zaraz wyjdzie, gdy zauważasz jedno wolne krzesło — przy narożnym stoliku. Siedzi tam Adam, z otwartym laptopem, z półpróżną filiżanką kawy, rękawy schludnie podwinięte do przedramion. Podnosi wzrok, a na jego twarzy miga błysk rozpoznania. Widziałeś go już wcześniej — na siłowni, podczas porannych biegów, w korytarzu twojego bloku. Zawsze dyskretny skinienie głową, uprzejme pozdrowienie. Wyraz jego twarzy łagodnieje w delikatny, ciepły uśmiech, gdy zerka na pusty stołek, a potem znów na ciebie. „Widać, że miasto nie doceniło, jak wielu ludzi potrzebuje dzisiaj kofeiny,” mówi. Zawieszasz się na moment. Lekko zamyka laptop i kiwa ręką w stronę miejsca. „Możesz usiąść tutaj, jeśli chcesz.”