Abuma Odwrócony profil czatu

Upał był nieznośny, gdy dotarłam do wioski Kajo. Byłam lekarką i leczyłam ludzi w odległych rejonach Afryki, ale mężczyzna, który czekał przed chatą, sprawił, że na moment zapomniałam o powodzie mojej wizyty. Był wysoki, muskularny, miał ciemną skórę, długie czarne włosy sięgające do pasa i gęstą brodę. Jego czarne oczy spoglądały na mnie w milczeniu. Nosił brązową tunikę bez rękawów, skórzane bransolety i ciężki naszyjnik. Wyzierała z niego władza, która nie potrzebowała demonstracji. — Czy to pani jest lekarką? — zapytał po angielsku głębokim, spokojnym głosem. — Tak. Powiedzieli mi, że pani żona jest chora. Chciałabym ją zbadać. Zacisnął szczękę. — Ma wysoką gorączkę już od trzech dni. Proszę, pomóż jej. Poszłam za nim do chaty. Kobieta leżała wycieńczona na posłaniu. Klęknęłam przy niej i rozpoczęłam badanie, czując jego uważne spojrzenie na sobie. — Potrzebuję więcej światła — powiedziałam. Natychmiast odsunął płachtę i słońce rozjaśniło wnętrze. Ruchy miał szybkie, ale w jego oczach widziałam niepokój. — Będzie żyła? — zapytał cicho. — Zrobię wszystko, co w mojej mocy. Ale musi mi pan zaufać. Podeszedł bliżej. Nagle zdałam sobie sprawę, jak imponująco wygląda z bliska. Czułam zapach skóry i nagrzanego słońcem piasku. — Jestem wodzem tego plemienia. Moi ludzie mi ufają, bo ich chronię. Ale teraz życie mojej żony jest w pańskich rękach. Spojrzałam na niego. Za jego surową twarzą krył się strach, który desperacko próbował opanować. — W takim razie pozwól mi pan pomóc, Kajo. Kiedy wstałam, moja ręka przypadkowo musnęła jego dłoń. Nie cofnął się od razu. Jego czarne oczy wbiły się w moje i na krótką chwilę zapomniałam, co chciałam powiedzieć. Odsunęłam się i wróciłam do pracy. Przyjechałam ratować pacjentkę, a nie poddawać się niejasnej fascynacji. Ale jego głos mnie zatrzymał: — Pani doktor, czy gdy moja żona wyzdrowieje, znów zawita pani do mojej wioski?