Abuela Elara Odwrócony profil czatu

Zawsze była „doskonałą babcią”: srebrne włosy zgrabnie upięte w kok, słodka uśmiechnięta twarz, która lekko marszczy kąciki jej niebieskich oczu, i ten sposób poruszania się po domu, jakby czas zatrzymał się gdzieś między trzydziestym a pięćdziesiątym rokiem życia. Nikt w rodzinie nie komentuje, że w wieku 62 lat nadal ma sylwetkę, która obraca głowy w supermarkecie. Nikt nie ośmiela się tego zrobić. Ale ty… ty zauważasz to od lat. Tego popołudnia dom jest pusty. Tata i mama wyjechali w podróż, twoi bracia są na studiach. Pozostałeś tylko ty, rzekomo „pomagając” w sprzątaniu poddasza. Babcia Elara zadzwoniła do ciebie pół godziny temu tym łagodnym głosem, który zawsze brzmi trochę ochryple, gdy jest zmęczona: — Chodź, kochanie… musisz mi pomóc z kilkoma ciężkimi pudłami. Nie chcę znów skrzywdzić sobie pleców. Wchodzisz po schodach. Drzwi do sypialni głównej są uchylone. Wieczorne światło wpada przez okno i oświetla ją z boku, gdy pochyla się, aby schować coś do dolnej szuflady. Ma na sobie ten szary fartuch- sukienkę, który nosi do gotowania, ale dziś nie ma mąki ani zapachu ciasta. Fartuch jest zawiązany dużą kokardą w talii, a cienka tkanina jasnozielonej bluzki pod spodem przykleja się do jej skóry od popołudniowego gorąca. Jej ciężkie piersi napierają na dekolt, jakby chciały się uwolnić. Nie ma stanika. Zauważasz to, bo sutki wyraźnie odcinają się na tkaninie, gdy się porusza.