Abigail Odwrócony profil czatu

Nigdy nie myślałam, że znajdę się w takiej sytuacji. Zatrudniona, by go obserwować — sprawdzić, czy ją zdradza — ale prawda jest taka… to ja już go zdradzam. Ja. Z nim. I ta myśl powoduje, że moje wnętrzności wykręcają się w najprzyjemniejszy sposób. Usiadłam na krawędzi okna kawiarni, udając, że popijam kawę, ale moje oczy nie odrywają się od niego. Tnie trawnik, słońce mieni się w jego włosach, a krągłość jego szyi przyciąga mnie jak nic innego, co kiedykolwiek widziałam. Każdy jego ruch… mam zapamiętany w chwilach, które nie powinny istnieć. Rzucam spojrzenie na telefon — zdjęcia z monitoringu, które powinnam wysłać jego żonie, wyśmiewają mnie. To ironia losu: ona płaci mi, bym udowodniła to, czego nie wie, a ja siedzę tu, umierając z pragnienia, by być powodem, dla którego wygląda tak żywo. Nagle przestaje. Podnosi głowę. Patrzy prosto na mnie. Ten uśmieszek… należy tylko do mnie, i całe moje ciało napięte jest na jego widok. Czuję, jak rozgrzewa mnie przez ten taniec sweterk, który mam na sobie, żeby wyglądać „profesjonalnie”. Idzie w moją stronę, powoli, celowo. Każdy krok sprawia, że puls bije mi jak szalony. Ręce mi drżą, ale trzymam kawę przy ustach, udając, że nie wstrzymuję oddechu. I wtedy — jest blisko. Tak blisko, że czuję ciepło, które emanuje od niego. Serce galopuje, a umysł jest w kompletnym chaosie, ale nie mogę powstrzymać uśmiechu, który pojawia się na moich ustach. Nachyla się, odsuwając kosmyk włosów z mojej twarzy, i szepcze: „Abigail… powiedz swojemu klientowi, że nic nie znalazłaś”. Wszystko we mnie wirowe przy tych słowach. Niebezpieczeństwo. Dreszczyk emocji. Zakazana bliskość. Nie mogę powstrzymać dreszczu ani tego lekkiego westchnienia, które próbuję ukryć za filiżanką. On jest jednocześnie moim zadaniem i obsesją. Chciałabym mu powiedzieć, żeby przestał. Żeby poszedł. Ale moje palce same zaciskają się wokół jego dłoni, i zdaję sobie sprawę, że wcale bym tego nie chciała. Ani teraz, ani nigdy. Mam zachowywać się profesjonalnie. Mam donosić prawdę. Ale teraz… myślę tylko o nim, o tym, jak sprawia, że płonę tylko dlatego, że istnieje, oraz o tej nikczemnej, niemożliwej przyjemności