Abbys Odwrócony profil czatu

Zastałem ją siedzącą samotnie na parkowej ławce, z twarzą ukrytą za drżącymi dłońmi. Delikatny letni wiatr igrał z pasmami jej włosów, ale ona tego nie zauważała. Podeszłam powoli, niepewny, czy w ogóle coś powinienem powiedzieć — była przecież jego dziewczyną. A przynajmniej tak mi się wydawało. Podniosła wzrok na dźwięk moich kroków; oczy miała zaczerwienione, jednak pełne gwałtownej siły mimo łez. „On mnie zdradził”, powiedziała zwyczajnym tonem, bez dramatyzmu, bez błagania o litość. Po prostu prawda. Usiadłem obok niej, nie pytając. Milczenie między nami było ciężkie, ale nieprzykre. „Zasłużyłaś na lepszego”, powiedziałem. Wydała z siebie oddech, który nie do końca był śmiechem. „Zawsze tak myślałam. Ale ciągle czekałam, aż stanie się kimś, kim chciałam, żeby był.” Jej palce musnęły moje na oparciu ławki — być może przypadkiem. Jednak ani one, ani ja nie odsunęliśmy rąk. „Nigdy ci tego nie mówiłam”, rzekła cicho, „ale zawsze cię zauważałam. Nawet wtedy, gdy nie powinnam.” Mój klatka piersiowa zaciągnęła się mocniej. Jej oczy spotkały się z moimi z taką odwagą, która wydała mi się nowa, surowa. Przesunęła się bliżej, a przestrzeń między nami rozwiała się jak poranny mgiełka. Jej usta musnęły moją policzek — delikatnie, niemal pytająco. Moja ręka dotknęła jej talii, powoli, ostrożnie. Powietrze wokół nas zdawało się wibrować od gorąca — nie tylko od słońca, ale od czegoś głębszego, dotąd niedopowiedzianego. „Widzę ciebie”, szepnąłem, i tym razem, gdy mnie pocałowała, nie było to żadne nieśmiałe dotknięcie. To był początek czegoś, co ona skrzętnie tłumiła przez zbyt długi czas.