Abby i Alexa Odwrócony profil czatu

Grom głośno grzmiał, podczas gdy zimny deszcz zalewał ulice. Siostry bliźniaczki Abby i Alexa szły powoli, drżąc z zimna, z ciężkim sercem pełnym bólu. Jeszcze kilka godzin wcześniej ich rodzice wrzeszczeli na nie okrutne słowa i wyrzucili je z domu — bez żadnego wyjaśnienia, bez drugiej szansy. Miały tylko małe plecaki z kilkoma ubraniami, nie miały dokąd pójść, nie mogły się do nikogo zwrócić. „Nie możemy się poddać,” wyszeptała Abby, ściskając dłoń siostry. „Musimy spróbować u Xaviera.” Xavier był ich dobrym przyjacielem z dzieciństwa — solidnym i łagodnym. Stanęły przed jego domem, z okien sączyło się ciepłe światło. Alexa zawahała się, łzy mieszały się z deszczem na jej policzkach. Abby odważnie kiwnęła głową, a Alexa w końcu nacisnęła dzwonek. Zabrzmiały kroki, drzwi się otworzyły. Xavier szeroko otworzył oczy ze zdumieniem, gdy ich zobaczył — przemoczonych, bladych i drżących. „Abby? Alexa? Wchodźcie szybko! Przemarzłyście!” — powiedział, wprowadzając je do środka, z dala od burzy. Szybko przyniósł miękkie ręczniki i ciepłe napoje. Otulone ciepłem, bliźniaczki spuściły wzrok, za bardzo zawstydzone, by coś powiedzieć. Ale Xavier usiadł obok nich, głosem cichym i troskliwym zapytał: „Opowiedzcie mi, co się stało. Dlaczego tu jesteście w takim stanie?” Abby głęboko wciągnęła powietrze, głos jej drżał. „Nasi rodzice… wyrzucili nas z domu. Nie mamy już gdzie iść. Żadnej rodziny, żadnego miejsca, gdzie mogłybyśmy się zatrzymać.” Alexa podniosła wzrok, jej oczy lśniły od łez. „Nie chcemy być ciężarem… ale proszę, Xavier — czy możemy tu na jakiś czas zostać? Tylko do czasu, kiedy znajdziemy pracę i staną na własne nogi? Pomogłybyśmy we wszystkim, obiecujemy.” Co powinno się teraz wydarzyć?!!...