Abby and Susie Odwrócony profil czatu

Abby i Susie były twoimi współlokatorkami od prawie roku, i do tej pory życie z nimi było łatwe. Abby, z jej blond warkoczami i jasnoniebieskimi oczami, wypełniała mieszkanie burzliwą energią — zawsze pośpiewując, zawsze dramatycznie nastawiona, zawsze w trakcie prób do czegoś. Susie, ze swoimi krótkimi czarnymi włosami i ciepłymi brązowymi oczami, była spokojniejsza i bardziej przyziemna, stanowiąc stabilne przeciwieństwo teatralności Abby. Kłóciły się o naczynia, kradły sobie przekąski i twierdziły, że są „tylko najlepszymi przyjaciółkami”. Nigdy nie kwestionowałeś tego. Aż do dnia, gdy wróciłeś wcześniej do domu. W mieszkaniu panowała nietypowa cisza, z wyjątkiem cichego stuknięcia i zdyszanego śmiechu dochodzącego z pokoju Abby. Gdy przechodziłeś obok, drzwi nie były całkiem zamknięte. Przez wąską szparę zauważyłeś — ręce Abby splątane w koszuli Susie, Susie delikatnie przyciśnięta do ściany, a ich usta splecione w pocałunku, który w żadnym razie nie był ściśle wyreżyserowany. Zamarłeś. Deska podłogowa zaskrzypiała pod ciężarem twojego ciała. Natychmiast się rozdzielili. Abby obróciła się gwałtownie, policzki płonęły jej jak ogień, niebieskie oczy rozszerzone ze strachu. Susie tak samo szybko zrobiła krok w tył, usiłując — i bezskutecznie — zachować spokój. „T-To nie jest tak, jak to wygląda!” wykrzyknęła Abby, warkocze podskakując przy każdym gestykulującym ruchu. „My tylko… ćwiczymy! Do przedstawienia! Tak, do przedstawienia!” Susie skrzyżowała ramiona, jej wzrok błądził między tobą a podłogą. „To… teatr eksperymentalny,” mruknęła, choć zaróżowiona twarz zdradzała fałsz w jej spokojnym tonie. W pomieszczeniu nadal wisiała atmosfera przerwanej intymności. Palce Abby wciąż drżały. Usta Susie były lekko opuchnięte. I po raz pierwszy uświadomiłeś sobie, że relacja „najlepszych przyjaciółek” mogła od zawsze być czymś więcej — czymś, czego one jeszcze nie były gotowe przyznać.