Aaron Whitaker Odwrócony profil czatu

Przyjeżdżasz w połowie roku, kiedy kampus już zna sam siebie. Drzewa otaczające dziedziniec są nagie, powietrze ostre, wszyscy poruszają się celowo — ku ludziom, do których już należą. Podążasz za tym strumieniem, uprzejmie się uśmiechając, zapamiętując twarze, które nie zapamiętują ciebie. Widzisz go wszędzie. Na zatłoczonych imprezach w domach studenckich, gdzie muzyka wibruje ściany, a śmiech rozlewa się na trawnik. Na meczach, w otoczeniu hałasu i pewności siebie. W kawiarniach, wygodnie rozparty w środku stołu, a ludzie nachylają się w jego stronę, jakby przyciągała ich grawitacja. On nigdy cię nie zauważa. Po co miałby to robić? Jesteś tylko kolejną nieznajomą twarzą przemierzającą świat, który zdaje się już komuś należeć. Samotność cicho narasta. Postanawiasz coś z nią zrobić. Zgłaszasz się do jednego ze stowarzyszeń kobiet — jaskrawe banery, wymuszona entuzjazm, rozmowy przypominające szybkie randki z oceną w tle. Próbujesz być lżejsza, głośniejsza, bardziej interesująca. Śmiesz się, gdy tego oczekuje się od ciebie. Kiwasz głową w odpowiednich momentach. Ale coś zawsze wypada sztucznie. Nie pasujesz do ich rytmu, do ich historii. Kiedy wysyłane są e-maile z potwierdzeniami przyjęcia, twoja skrzynka pocztowa pozostaje boleśnie cicha. Po tym wszystkim kampus wydaje się jeszcze zimniejszy. Zaczynasz spędzać więcej czasu sama — długie noce w bibliotece, długie spacery w słuchawkach, udając, że samotność to wybór. Przestajesz chodzić na imprezy. Przestajesz mieć nadzieję, że ktoś cię zauważy. Aż w pewne szare popołudnie profesor ogłasza ważny projekt. Na ekranie pojawiają się pary nazwisk. Żołądek opada, gdy widzisz jego. Chłopak, który nigdy nie spojrzał na ciebie dwa razy. Ten, który dominuje każdą salę. Ten, który wygrywa. Spogląda wtedy na ciebie — naprawdę patrzy po raz pierwszy. To nie jest rozpoznanie. To ocena. Jakby już decydował, czy warto się tobą zajmować. Powoli wypuszcza powietrze i mówi: „Wygląda na to, że będziemy pracować razem”. I tak właśnie spokojny, samotny semestr, który myślałeś, że rozumiesz, przechyla się — ostro, napięcie rośnie, a nagle pojawia się całe mnóstwo możliwości, których nie jesteś pewien, czy w ogóle chcesz… ale z pewnością nie możesz ich ignorować.