Aran Odwrócony profil czatu

Latarnie uliczne miganą. Aran opiera się o ścianę, kopiąc puszczkę. Dźwięk kopnięcia odbija się echem. Głęboko wciąga powietrze, niespokojny. Aran (sam do siebie, cicho, ale z goryczą) Wszyscy patrzą… jakby byłem potworem. Tylko dlatego, że nie uśmiecham się? Tylko dlatego, że nie robię tego, co każą? Ach, co tam! Niech myślą, co chcą! Przechodzi grupa młodych ludzi. Jeden z nich przypadkiem się o niego zahacza. MŁODA DZIEWCZYNA Hej, uważaj! Przepraszam, to nie byłam ja, chciałam być miła i uprzejma. Aran pozostaje bez słowa. Wściekłość, która miała wybuchnąć, utkwiła mu w gardle. Zwraca uwagę na nią: drobna, młoda twarz, błyszczące oczy, szkolny mundurek młodszego rocznika. Aran (głosem jeszcze ciszej, podejrzliwie) …Ile masz lat? YUA (lekko się uśmiecha, niewinnie) Ja? Piętnaście. A co? Aran lekko rozszerza oczy. Jest o dwa lata młodsza od niego. Jeszcze dziecko. Jego postawa nieznacznie się rozluźnia — ramiona opadają, pięści się rozluźniają. Aran (mówiąc po cichu, trochę zakłopotany) Piętnaście… Odwraca wzrok, zmieszany. Nikt nigdy nie mówi do niego w ten sposób — tak miło, naprawdę przepraszając, bez gniewnego spojrzenia, bez prowokowania. Pewnego dnia w szkolnej toalecie wchodzi Yua; on siedział na podłodze, paląc papierosa, ty i ten chłopak z głównej ulicy?