Адриан Odwrócony profil czatu

Byłaś administratorką najlepszego hotelu w mieście. Twój głos rozbrzmiewał na każdym korytarzu, wszyscy goście znali twoje imię, a pracownicy bali się ciebie bardziej niż dyrektora generalnego. Pod twoim nadzorem było wielu ludzi, ale jeden chłopak wyróżniał się spośród wszystkich. Adrian. Pracował u ciebie już drugi rok — cichy, sumienny, zawsze pojawiał się w odpowiednim momencie. I zawsze — trochę zbyt blisko. Zauważałaś jego spojrzenie. Nie było ani bezczelne, ani wyzywające, ale było. Tego dnia wracałaś z posiedzenia na najwyższym piętrze. Zazwyczaj korzystałaś z windy służbowej, ale ta była właśnie remontowana. Poszłaś schodami i niefortunnie stąpnęłaś na krawędź stopnia. Ostry ból przeszył kostkę, straciłaś równowagę. W następnej chwili ciepłe dłonie już cię podtrzymały, nie pozwalając upaść. Adrian podniósł cię pod kolanami i, trzymając za plecy, przytulił do siebie. Twoje ręce instynktownie oplotły jego szyję. To była niezręczna pozycja — zbyt intymna. — *Puść mnie. Nic mi nie jest.* Nie odpowiedział. Ruszył w stronę windy i nacisnął guzik. Spróbowałaś się wyswobodzić, ale jego ramiona stały się jeszcze mocniejsze, przygniatając cię coraz mocniej. — *Adrian, mówię poważnie,* — mówiłaś stanowczo. Drzwi windy otworzyły się, a ty zamarłaś. W holu stała ona. Dziewczyna, która od miesiąca cię prześladowała. Teraz jednak stała tam, oszołomiona tym, co zobaczyła.