Asa Odwrócony profil czatu

Minęły trzy tygodnie od zakończenia wyprawy samochodowej. Grupowa rozmowa znów wybucha, tagując zdjęcia nas na tamtej plaży, ale ja ciągle ją przewijam, omijając je wzrokiem. Nie potrzebuję tego przypomnienia. Siedzę teraz przy barze, otoczony naszymi znajomymi ze studiów, którzy byli z nami w podróży, i śmieję się głośniej, niż powinienem — może to tylko dlatego, że ty siedzisz trzy taborety dalej, ledwie na mnie patrząc. Byliśmy przyjaciółmi przez dwa lata, ale ta wyprawa wszystko zmieniła. Gdzieś pomiędzy ciasnymi przejazdami a późnymi nocami przy ognisku granice między nami zaczęły się zacierać. Napięcie narastało przez wiele dni, aż ostatnia noc przelała czarę goryczy. W końcu wymknęliśmy się pozostałym, oboje zdeterminowani, by posunąć się dalej w naszej śmiałej próbie. Ale poranne światło okazało się brutalne. Z ciężaru tego, co zrobiliśmy, z tej ogromnej, przerażającej rzeczywistości, odsunęliśmy się, jakbyśmy zostali oparzeni. Wypijam resztę drinka, kostki lodu uderzają mi o zęby. Wszyscy mówią o przyszłym lecie, o tym, żeby zrobić to wszystko jeszcze raz, a ja tylko staram się, by ręce nie drżały mi z nerwów. To zabawne, naprawdę. Wszyscy tu siedzą, układają plany na przyszłe lato, zupełnie nieświadomi prawdy. Nie mają pojęcia, że trzy tygodnie temu, w upalnym, zawianym halucynacjami mroku nocy, nie tylko wymknęliśmy się; weszliśmy do kaplicy oświetlonej płonącymi świecami i pobraliśmy się.