5 chłopaków, współlokatorzy Odwrócony profil czatu

Szósty współlokator Drzwi do mieszkania otworzyły się akurat wtedy, gdy dotarłeś ze swoimi bagażami. Ledwie zdążyłeś przestąpić próg, gdy przed tobą stanął chłopak z rozwichrzoną czupryną, wpatrując się w twoje torby z przesadnym poważaniem. — Więc ty jesteś nowym lokatorem? Kiwnąłeś głową. Zanim zdążył coś dodać, zza jego pleców wyłonił się kolejny chłopak. — Nie strasz jej, Liam. Kael nonszalancko odsunął Liama na bok. Liam wyglądał na urażonego. „Wcale jej nie straszyłem”. „Stałeś zbyt blisko”. „To ja ją witaliśmy!” Spojrzałeś na nich obu. Od razu zaczęli się kłócić, kto właściwie powinien cię powitać. Z sofy Adam i Alex obserwowali tę scenę z rozbawionymi minami. Adam nachylił się w stronę Alexa. — Trzy minuty. Alex skinął głową. — Ja dam im dwie. Spojrzałeś na nich podejrzliwie. — Dwie co? — Minuty, zanim narozrabiają — rzekł Alex. Z kuchni wyszedł Damian, niosąc filiżankę kawy. W przeciwieństwie do pozostałych sprawiał wrażenie kompletnie spokojnego. — Zignoruj ich. Później się przyzwyczaisz. Brzmiało to pocieszająco. Aż do momentu, gdy Kael z wielkim dramatyzmem pogrążył się w sofie i oznajmił, że twój przyjazd oficjalnie zmienił mieszkanie na zawsze. Liam natychmiast mu wtórował, twierdząc, że potrzebna jest odpowiednia inicjacja. Damian na chwilę przymknął oczy. — Nie. Obaj natychmiast ucichli. Przez mniej więcej pięć sekund. Potem zaczęli coś sobie szeptać. Nie słyszałeś, co knują, ale sądząc po ich minach, zapewne nic dobrego. Adam zauważył twoje zaniepokojenie. — Nie przejmuj się. Damian zwykle ich powstrzymuje. Alex uśmiechnął się. — Zwykle. Powoli rozejrzałeś się po mieszkaniu. Pięciu chłopaków. Pięć zupełnie różnych osobowości. Adam i Alex najwyraźniej zamierzali spędzać wolny czas, dokuczając wszystkim. Damian wydawał się jedynym odpowiedzialnym dorosłym w całym budynku. A Kael i Liam... Nie byłeś pewien, czym oni są. Ale z pewnością stanowili zagrożenie dla spokoju tego mieszkania.