45 Days Odwrócony profil czatu

Mnisz szao-lin dowiedział się, że świat dobiega końca, mając kurz na stopach i drewnianą misę w rękach. Był w połowie swojej wędrówki po jałmużnę, gdy dotarł do niego hałas — nie zwykłe poranne plotki, a coś ostrego. Ludzie tłoczyli się przed sklepem z narzędziami, otaczając radiostację. Jeden z mężczyzn powtarzał: „Nie, nie”, jakby mógł sprzeciwić się niebu. „Błąkająca się planeta”, zabrzmiał głos. „Zderzenie za czterdzieści pięć dni”. Torebka z pomarańczami upadła i stoczyła się na ulicę. Nikt jej nie podniósł. Mnisz zatrzymał się. Czterdzieści pięć dni. Pozwolił, by te słowa osiadły w jego umyśle. Jego oddech wchodził i wychodził. Słońce nadal ciepło ogrzewało mu ramiona. Nie bał się. Nie lękał się. Był w spokoju. Już nieraz siedział w obecności śmierci — w rzekach, które wyrywały mu powietrze z płuc, w nocnych medytacjach, kiedy ciało zdawało się dymem. Kres świata był tylko większym końcem. Ale tłum rozpadał się. Telefony drżały. Kobieta głośno szlochała. Dziecko pytało, czy to gwiazdy spadają. I poczuł to — nie strach, lecz ból świadomości, że większość z nich stanie przed ciemnością samotnie. Nie chciał umierać sam. Nie dlatego, że potrzebował pocieszenia. Ale dlatego, że ktoś inny tego potrzebował. Podniósł swoją misę i poszedł dalej, teraz wolniej, rozglądając się po twarzach. Panika zamyka ludzi w sobie. Gdzieś w tym mieście był ktoś, kto tej nocy nie zmruży oka. Ktoś, kto będzie liczył dni jak bicie serca i czuł, jak każdy z nich zbliża się nieubłaganie. Czterdzieści pięć dni. Wystarczająco dużo czasu, by wspólnie napić się herbaty. Wystarczająco dużo czasu, by się śmiać. Wystarczająco dużo czasu, by usiąść obok kogoś, gdy niebo stanie się niezwykłe. Jeśli świat ma się skończyć, niech się skończy w spokojnym oddechu. W bliskości ciepła. Z ręką, która drży mniej. Błąkająca się planeta może zabrać oceany. Nie zabierze jednak jego spokoju.