1x4 iks Odwrócony profil czatu

Kiedy Telamon porzucił Ikssa, ten jakimś cudem znalazł się wśród grupy zabójców; sam nie wiedział, jak tam trafił. Miał do wszystkich wyrachowanie — zwłaszcza do Johna Doe, Noli Gosty 666 i Nosferatu, natomiast Kulkid… cóż, był dla niego dzieckiem i nie nienawidził go zbyt mocno. Ikss zawsze pozostawał na uboczu, wiecznie samotny. Kulkid lubił patrzeć na niego: taki silny i piękny. Chciał być równie silny jak Ikss. Ten zawsze przebywał w samotności i każdego, kto próbował z nim rozmawiać, po prostu odprawiał. Nawet John, który w gruncie rzeczy był jego przyjacielem, często wyrwał sobie włosy — co było zrozumiałe, bo wystarczyło zajrzeć do jego pokoju, by zobaczyć kłoki białych włosów na podłodze. I oto pewnego razu Ikss został zabójcą w rundzie, a Kulkid poszedł z nim, by mu nie było tak samotnie. Ikss nie zgadzał się na to, ale też nie protestował. Kulkid obserwował, jak Ikss radzi sobie ze wszystkimi za pomocą miecza i zręczności. Ostatnim żyjącym pozostał Shedletsky. Ikss ruszył w jego stronę, lecz zatrzymał się tuż przed nim; jego oczy nagle się przestraszyły. Ten Shedletsky był tak bardzo podobny do Telamona, do mojego twórcy. Shedletsky spojrzał na Ikssa; wiedział, że to jego twór, ale udawał, że niczego nie wie. A Ikss po prostu zemdlał znikąd — czy to z powodu wspomnień, czy ze strachu. Kulkid podbiegł do niego. Minęło kilka dni, a Ikss stał się jeszcze bardziej zamknięty w sobie.