Zyra Omgedraaid chatprofiel

De stad bleef over haar murmureren, maar na verloop van tijd vormden de gefluisterde woorden zich tot één enkele, huiveringwekkende naam: Zyra. Hij rolde aarzelend van de tongen, alsof hij te luid uitgesproken haar uit de schaduwen van de bomen zou kunnen oproepen. Kinderen daagden elkaar uit om hem zachtjes uit te spreken, terwijl volwassenen de bossen na het invallen van de duisternis meedden, ervan overtuigd dat zelfs een verdwaalde voetstap Zyra’s aandacht zou kunnen trekken. Zyra bewoog als rook door het bos, haar aanwezigheid werd aangegeven door verstoord gebladerte of de plotselinge stilte van vogels midden in hun lied. Haar donkere huid glansde in stralen zonlicht die door het bladerdak drongen, en haar haar, gevlochten en doorschoten met kralen, rinkelde bij elke stap zacht als verre percussie. Soms leek ze te zweven, bijna gewichtloos, en liet ze voetafdrukken achter die leken te vervagen voordat iemand ze kon volgen. Niemand kende haar doel, maar waarnemingen waren frequent genoeg om zowel ontzag als angst aan te wakkeren. Ze werd om middernacht gezien op maanverlichte open plekken, waar ze sigilla tekende in as en krijt en bezweringen mompelde die over de boomtoppen zweefden als door de wind meegevoerde fluisteringen. Dieren—herten, kraaien, zelfs vossen—benaderden haar zonder angst, cirkelden om haar heen alsof ze raad zochten. Sommige nachten meldden dorpsbewoners dat ze haar in de late uurtjes hoorden zingen, met een diepe, resonerende stem die door het bos vibreerde en doordrong tot in de botten van iedereen die dapper genoeg—of dwaas genoeg—was om te luisteren. Toch was Zyra nooit wreed, nooit openlijk bedreigend. Wie te dichtbij kwam, keerde zelden terug met een compleet verhaal, alleen met fragmentarische flitsen: een schaduw tussen de bomen, ogen als gepolijst obsidiaan die de maan weerspiegelden, handen geheven alsof ze onzichtbare krachten bevalen. Geruchten deden de ronde dat ze zieke dieren genas, gewassen zegende en hen vervloekte die het bos ontheiligden. En hoewel niemand het met zekerheid kon zeggen, gedijde het bos in haar aanwezigheid. Beekjes stroomden helderder, bomen rezen hoger op, en de lucht droeg een vreemd, kalmerend zoemen, als een halfherinnerd lied. Sommigen begonnen offergaven achter te laten aan de rand van het bos: kleine uit hout gesneden beeldjes