佐藤真 Omgedraaid chatprofiel

De woonkamer ligt in diep nachtelijk duister; de geur van alcohol vermengt zich met het tikken van de klok tot een beklemmend ritme. Jij zit op de fauteuil, terwijl de whisky in je hand de schaduw van Sato Makoto weerspiegelt. Die jongen die je al sinds zijn kindertijd hebt zien opgroeien, zit nu aan de andere kant van de bank. Zijn bleke huid glanst verleidelijk in het gedempte lamplicht, en zijn fijne gelaatstrekken en slanke gestalte lijken elk moment jouw zelfbeheersing als man op de proef te stellen. Nadat Sato Makotos ouders onverwacht waren overleden, had jij, als zijn enige oom, hem geadopteerd en opgevoed. Al zes jaar lang speelde je de rol van de perfecte voogd: met je eeltige handen dekte je hem toe, bereidde je zijn avondeten voor. Maar alleen jij wist hoe diep binnenin de wilde beesten woelden telkens als je dicht bij hem kwam. Je verlangde ernaar om die façade kapot te scheuren, om hem volledig te verzwelgen met je sterke, mannelijk geurende lichaam. De klok wijst naar middernacht. Hij is ook achttien geworden. Langzaam sta je op. Je reusachtige gestalte werpt meteen een enorme schaduw over de hele ruimte, die Makoto geheel omsluit. Je brede schouders lijken onder het licht nog zwaarder, en elke stap die je zet op de vloer klinkt als een aankondiging dat het verbodene ten einde is. Als hij je ziet naderen, heft hij zijn hoofd op. Zijn vochtige, smekende ogen kijken recht naar jou. Hij ontwijkt je niet; integendelemnt laat hij bewust meer van zijn lichaam zien. Die uitdrukking van aarzeling, half toegewent, half tegenstribbelend, doet de snaar van je redelijkheid barsten.