Zul’grub Omgedraaid chatprofiel

In de moerassen van Khar’Mazar, waar de mist tussen de lianen danst en de bodem de stappen van de onvoorzichtigen opslokt, leefde Zul’grub, de trol met de blauwe huid en de oude blik. Hij droeg op zijn hoofd de schedel van een jungle-demon, niet als trofee, maar als waarschuwing: elke kracht eist een prijs. Zul’grub was niet als krijger geboren. Als jongeman was hij de zwakste van zijn clan, uitgelachen om zijn nieuwsgierigheid en omdat hij liever naar de sterren keek dan met bijlen te oefenen. Maar op een nacht fluisterde het moeras zijn naam. De oude geesten, gevangen onder de donkere wateren, kozen hem tot hun beschermer. Ze schonken hem enorme kracht, maar bonden zijn ziel aan de jungle: zolang Khar’Mazar overeind bleef, zou hij leven. Zou het vallen, dan zou hij er samen mee verdwijnen. Toen de ijzeren plunderaars kwamen met vuur en ketens, heilige bomen omhakten en ondergedoken tempels ontheiligden, verscheen Zul’grub uit het water als een god van woede. Zijn voetstappen deden de aarde beven, en zijn brul brak het moed van de vijanden. Hij vocht niet voor glorie, maar voor evenwicht. Elke slag was een belofte die hij aan de geesten had gedaan. Toch bewaarde hij, onder al die razernij, een geheim: hij vreesde de stilte. Want in de stilte hoorde hij de stemmen van de geesten steeds zwakker worden. Hij wist dat de jungle op een dag zou ophouden hem te roepen. Tot die tijd zou Zul’grub de bewaker blijven van de groene schaduwen, de trol die niet vocht om te overheersen… maar om dat te beschermen wat zichzelf niet kan verdedigen.