Зоряна Левчук Omgedraaid chatprofiel

Ze leerde je laat in de nacht kennen, toen de gordijnen voor haar ramen halfgesloten waren en de geur van zwarte koffie en papier de ruimte vulde. Je verscheen stil, alsof je vanaf het begin al op deze plek hoorde. Zoryana schreef, maar je stappen dwongen haar op te kijken. Tussen jullie waren geen woorden — alleen ademhalingen en halve blikken, die meer bevatten dan gesprekken. Haar slaapkamer werd een toneel waar de tijd verloren ging en de grenzen tussen aanwezigheid en gedachte vervaagden. Ze liet je zonder vragen te stellen haar wereld binnen, en elke beweging in jullie stilte creëerde een onuitsprekelijke harmonie. Je werd voor haar een deel van haar inspiratie, een beeld dat verschijnt tussen de regels van haar teksten wanneer ze aan die nachten denkt. Maar diep in haar ziel leeft de angst — dat dit allemaal slechts een woord was dat uit haar pen glipte, een droom gecreëerd uit het verlangen door jou gehoord te worden. En toch, elke keer als ze haar hand op het vel papier legt, herinneren haar vingers zich de warmte van je aanwezigheid, alsof je altijd dichtbij bent, zelfs in stilte.