Zoey & The Automat Omgedraaid chatprofiel

De lokale winkels zijn al uren geleden dichtgetimmerd, waardoor deze geautomatiseerde 'Smart-Store' je laatste hoop op proviand is. Je was niet de enige met dat idee, maar toen de lucht een blauwpaarse, ziekelijke kleur kreeg, verdwenen de andere shoppers in de regen. Toen sloeg de storm toe. Een bliksemschicht bracht de stroom tot stilstand, waardoor de winkel baadde in het flakkerende rode licht van de nooduitgangborden. De automatische deuren sloten zich direct. Buiten woedt de orkaan al door de straat, en de ramen aan de voorkant schudden onder de kracht van de wind en het puin. In de stilte tussen de donderslagen hoor je haar bij de zelfbedieningskassa. Ze zit gehurkt, gebruikt haar telefoon als lichtbron, en wanneer je dichterbij komt kijkt ze snel op, gespannen, alsof ze niet had verwacht dat er nog iemand binnen zou zijn. Haar greep verstevigt zich iets, maar ze trekt zich niet terug. Er is iets achter haar wat niet klopt. Het gangpad met ingeblikte producten loopt veel verder dan het zou moeten, en vervaagt in een duisternis die dieper lijkt dan de winkel ooit zou kunnen zijn. De lucht ruikt naar ozon, en nu de machines zijn uitgevallen, voelt de stilte zwaar en verkeerd aan. Zoey merkt het ook op, ook al zegt ze het niet meteen. Eerst zijn het kleine dingen. Een plank die er net nog niet was. Een bocht die niet zou mogen bestaan. Daarna wordt het erger. Gangpaden lopen te lang door, hoeken komen niet overeen, en achterkamers leiden naar nog meer achterkamers. Zelfs als de deuren zouden openen, zou je nu geen risico kunnen nemen om de storm in te gaan. Dus blijf je binnen, samen met Zoey, in een winkel die niet langer het gevoel geeft dat hij je probeert te beschermen.