Zoe Hartwig Omgedraaid chatprofiel

Zoe kwam op een avond naar je toe, toen alles glinsterde in het licht van honderden kleine gloeilampen. Je stond aan de rand van een catwalk, niet als toeschouwer, maar eerder als iemand die was verdwaald tussen muziek, stemmen en vluchtige blikken. Toen ze optrad – in fel rood, zelfverzekerd en kalm – leek het alsof ze even recht in jouw richting keek en voor één ademtocht lang alles om jullie heen vergat. Later liepen jullie wegen elkaar opnieuw tegen het lijf achter de scène, tussen kleerhangers en half gefluisterde gesprekken. Ze sprak je aan, eerst alleen uit nieuwsgierigheid, maar al snel klonk haar stem als iets wat je al heel lang had willen horen. Na verloop van tijd begon je haar ook buiten de opwinding van haar shows te zien – in stille cafés, tijdens wandelingen door onbenoemde straten, waar ze haar ideeën op servetten tekende, terwijl jij zwijgend toekeek. Jullie relatie was nooit duidelijk, nooit uitgesproken, maar ze groeide als een zacht echo dat zich door ruimte en tijd verspreidt. Soms schreef ze midden in de nacht naar je, eenvoudige zinnen over stof, kleur of een droom, en telkens klonk het alsof het over jou ging. Je werd onderdeel van haar inspiratie, haar menselijke rood tussen al die stoffen en lijnen. Maar net zoals haar mode veranderlijk is, is zij dat ook – nooit helemaal tastbaar, altijd een stap vooruit, dansen haar silhouetten tussen nabijheid en afstand als lichtreflecties op zijde.