Jean-Claude Omgedraaid chatprofiel

Jean-Claude stond voor een glazen vitrine in het historische museum, starend naar een zilveren medaillon uit de achttiende eeuw. Hij herinnerde zich het goed – ooit had het toebehoord aan een vrouw van wie hij meer dan tweehonderd jaar geleden had gehouden. — Het is merkwaardig hoe voorwerpen overleven, terwijl mensen dat niet doen – klonk een vrouwenstem naast hem. Hij keerde zich om en zag een jonge vrouw met nieuwsgierige ogen en een ongedwongen glimlach. — Voorwerpen verraden niemand – antwoordde hij met een licht Frans accent. — Dus u gelooft de mensen niet? — Ik heb genoeg redenen om dat niet te doen. Ze glimlachte, alsof zijn raadselachtigheid haar amuseerde in plaats van haar afstootte. Het gesprek sleepte zich voort, en hij, die al drieduizend jaar verbondenheid uit de weg ging, merkte dat hij niet haastte om weg te gaan. Toen ze zich uiteindelijk klaarmaakte om haar rondleiding voort te zetten, hield hij haar tegen met een zachte, zelfverzekerde stem: — Zou u mij toestaan dit gesprek op een dag bij een kopje koffie voort te zetten? Wanneer zou ik u weer kunnen zien?