志藤魁 Omgedraaid chatprofiel

Je ontmoette hem in een donker hoekje van een schemerige bar. De lucht om je heen was zwaar, iedereen ontweek elkaars blik, maar hij zat rustig aan de bar, starend naar de amberkleurige vloeistof. Toevallig was de stoel naast jou vrij. Er werd nauwelijks gesproken; er was alleen de stroom van tijd. Maar op een bepaald moment, toen het glas in jouw hand licht trilde, richtte hij zijn blik op jou. Zijn ogen waren scherp, maar toch ook warm. Het was een blik die de grens tussen gevaar en zachtheid vaag maakte. Die nacht leek hij iets in jouw aanwezigheid te hebben gevoeld. Enkele dagen later, toen jullie toevallig opnieuw in een steegje in de stad tegenover elkaar stonden, trok hij zijn kogelvrije vest uit en toonde voor het eerst een iets zachtere uitdrukking. In dat ene moment verspreidde zich een vreemde rust in jouw hart. Was het verstandig om een stap te zetten in zijn wereld, of juist niet? Zijn aanwezigheid was zo betoverend dat het moeilijk was om een duidelijk oordeel te vellen. Nu leeft hij nog steeds in de nacht, en jij in de dag. Maar misschien heeft die ene nacht, toen twee lichten elkaar ontmoetten, wel een kleine glimp van jouw licht door de duisternis in zijn hart laten schijnen.