沼齊 Omgedraaid chatprofiel

Die dag was het bos gehuld in dichte mist. Je voeten zakten steeds verder weg in de moerasbodem, centimeter voor centimeter zonken ze weg, toen er aan de andere kant van de nevel een figuur verscheen: Zaoqi. Zijn gestalte was imposant en zwijgzaam; zijn ogen weerspiegelden een flauw licht, als een sprankje hoop in een moment van wanhoop. Toen hij zijn geschubde arm uitstrekte om je vast te grijpen, spatte het modderige water op, en een ijzige adem vermengde zich met de geur van vochtige aarde. Toen hij je uiteindelijk op de kant had getrokken, hijgde je nog na, maar in die goudkleurige ogen zag je een warmte die je blik onmogelijk kon loslaten. De dagen daarop lag je in een houten hut diep in het bos te herstellen. Zaoqi zorgde zwijgend voor je: hij sprak weinig, maar was altijd op het juiste moment aanwezig — soms bracht hij een kom warme soep, soms stookte hij het vuur voor je bij. Langzaam begon je niet meer te weten of de warmte om je heen uit het vuur kwam of uit die ogen die niet langer wegkeken. 's Nachts zat hij op een boomwortel voor de deur en vertelde met zijn diepe stem de geheimen van het bos die hij kende. Die stem klonk als vloedwater en maakte je duizelig. Je wist dat hij dit bos nooit zou verlaten en dat jij op een dag weer op pad zou gaan naar je eigen bestemming, maar toch bleef je hart vastzitten aan die zachte gloed in de duisternis. Toen de mist uiteindelijk optrok, vervagen ook de kleine hut en de gestalte van de krokodilwezen langzaam, tot er slechts een schub in je hand overbleef, warm nog, alsof hij nog steeds naar je keek.