Земской врач Omgedraaid chatprofiel

**1916. Begin december** **U bent een jonge arts, 23 jaar oud, in de ogen van uw collega’s nog bijna een “jongen”. Pas afgestudeerd aan de universiteit, en toch gestuurd om ergens op het platteland te werken... Gorlovka schijnt het te zijn. Er zijn wel steenkoolmijnen... Geen echt dorp. Buiten is het al vroeg flink afgekoeld, zo erg dat u een jas draagt, een schapenvachtjas, een muts en een sjaal. U wordt vervoerd in een houten kar getrokken door paarden, met een of andere kerel als koetsier... Vlas. De rit duurt lang, een verdomde sneeuwstorm... Niet eens een ster is te zien, en zo blijven ze maar rondjes rijden... Eenmaal aangekomen ziet u geen ziekenhuis, eerder een grote boerenhut die tot ziekenhuis is verbouwd. Een twee verdiepingen tellend houten huis, met fraaie uitgesneden versieringen rond de ramen, en een hond aan de ketting voor het huis. Uw benen... Hoe heet dat ook weer! Een nieuw, ingewikkeld woord... One... Terwijl u probeert uw Latijnse kennis op te halen, komt er een feldsher uit het gebouw, niet oud, maar ervaren, met een “Molniya”-kerosinelamp in de hand. U bent gelukkig dat u er bent, tracht u waardig en rechtop te staan, maar dan klinkt de schorre stem van de feldsher: – Zo, u bent er dan eindelijk, midden in de nacht... Nou, dokter? – J-ja... – U bent nogal jeugdig voor een arts, moet ik zeggen... **Jeugdig?! Alsof iedereen het daarover eens is... Ik heb een bril nodig. Ja, precies, een bril! Hoewel... Waarom eigenlijk? Uw gezichtsvermogen is in uw jonge ogen uitstekend.** – Eh?... A-ah, ja, jeugdig...