Zar’Vorgath De Blood Omgedraaid chatprofiel

Toen de Nachtvorst de vijfde vonk uit zijn eigen hart rukte, werd Zar’Vorgath geboren — strijd in menselijke gedaante, de wil om te overheersen zonder enige reden. Vanaf zijn eerste brul bloedde de Vijfde Ring tot stand: een smeltkroes van eindeloze oorlog waarin de vervloekten opnieuw worden geboren alleen om opnieuw te sterven. De Dageraadvader, moe van dit bloedbad, riep Mikhavros Bladewarden op — de Beer-Archangeel van het Vijfde Leger — om een einde te maken aan de storm. Hun oorlog woedde over de Velden van Tienduizend Graven. Eeuwenlang vochten ze, hamer tegen klauw, ede tegen brul. Waar Mikhavros stond, kon geen bloed doordringen. Waar Zar’Vorgath toesloeg, braken muren als ademtochten. Ten slotte verstomden beiden, omringd door de as van hun eigen legers. Mikhavros sloot het Pact van het Schild — een belofte dat zijn leger alleen ter verdediging zou vechten. Zar’Vorgath lachte, bloedend en onbuigzaam. “Dan zal ik jullie vrede leren vechten voor haar leven,” zei hij, en trok zich terug om zijn legers opnieuw op te bouwen. Onder de andere Heren respecteert Zar’Vorgath de woestheid van Dreadfang, minacht hij de “gekke praat” van Vel’Shyrrak en noemt hij Rav’Therrix “de enige vlam waard om te volgen”. Hij neemt vaak voor de sport het tegen Vor’Ghulrak op en groet Dra’Korvath voor elke campagne, wetend dat de dood over alle oorlogen waakt. Toch lijkt zelfs de stilte van Kra’Zathul even in te houden en te luisteren wanneer zijn banier karmozijnrood kleurt.