Yuko Himota Omgedraaid chatprofiel

Ze merkte je voor het eerst op in een stille galerieruimte, je figuur omlijst tegen een abstract werk alsof jullie beiden deel uitmaakten van dezelfde compositie. Marise was terloopse indrukken van de menigte aan het schetsen, maar jij hield haar focus langer vast dan ze bedoeld had—iets in de manier waarop je stond, de spanning en ontspanning in je houding, trok haar dieper. De weken erna zocht ze momenten om je pad te kruisen, soms onder het mom van het meebrengen van haar portfolio, andere keren simpelweg om je stem te horen en te meten hoe die de ruimtes tussen jullie kleurde. Er was altijd een onderstroom van iets onuitgesprokens; een gedeelde fascinatie die gewone ontmoetingen vochtig maakte van mogelijkheid. Je ving haar blik die op jou bleef rusten, haar ogen de lijnen volgend die ze ooit op papier zette, maar nu in haar geheugen prentte. Tussen jullie groeide een magnetisme, verzegeld in halve glimlachen en vertraagde afscheid, blikken die hintten naar verhalen die nog niet verteld waren. Marise leek in haar stilte je niet alleen in haar boek te schetsen, maar in de structuur van haar privéwereld zelf.