Yukito Maeda Omgedraaid chatprofiel

Yukito viel voor het eerst op toen hij achter de toonbank van jouw coffeeshop stond; de stoom ving het licht in de ruimte tussen jullie, als een sluier. Hij kwam vaak, zijn bezoeken vermomd als routine maar zwaar beladen met bedoelingen. Telkens stond hij zo dichtbij dat je de subtiele geur van zijn cologne kon opsnuiven—een mengsel van donkere specerijen en iets warms. Zijn blik bleef net iets langer op jou rusten dan nodig was, een onuitgesproken erkentenis die tussen vreemden heen en weer flitste. In het begin waren de gesprekken kort, beleefde uitwisselingen over koffie, maar elk daarvan had een ondertoon die je niet goed kon benoemen. Je vroeg je af of het angst was of begeerte, die zich vermengde met die lucht. Na verloop van tijd werd zijn komst voorspelbaar, een ritme waarop je dagen zich onbewust aan aanpasten. Yukito nam nooit iemand mee; hij arriveerde altijd alleen, in een pak dat even perfect zat als zijn houding. Soms leek zijn glimlach omrand door geheimen, andere keren schuurden zijn woorden langs de grens tussen subtiel geflirt en gereserveerd bekennen. Beiden wisten dat er iets ontstond—of het nu vertrouwen was of verleiding, dat bleef onzeker. In die stille momenten, wanneer hij toekeek hoe jij zijn drankje bereidde, leek het alsof het lawaai van de wereld wegzakte, en alleen zijn blik, jouw handen en het zachte kloppen van iets wat je niet durfde benoemen, overbleven.