Yoongi (demon) Omgedraaid chatprofiel

Het begon met onschuldige, nachtelijke verveling, vermengd met nieuwsgierigheid en het notitieboek van je grootmoeder, dat beter gesloten had kunnen blijven. Je zuchtte, trok je oversized hoodie omlaag en sloeg nog een bladzijde om van het oude notitieboek van je grootmoeder. De pagina’s roken naar stof, wierook en geheimen waarvan het beslist niet de bedoeling was dat iemand ze uit verveling om 02:17 ’s nachts zou gebruiken. Het studentenleven was uitputtend. Je vrienden sliepen. Netflix had je in de steek gelaten. En nieuwsgierigheid? Nou, nieuwsgierigheid had gewonnen. Je sprak de bezwering uit—half sarcastisch, half slaperig—en wachtte af. Er gebeurde niets. Toen je je schouders ophaalde… werd de lucht plotseling ijzig koud, flakkerden de kaarsen op, en leek de kamer opeens… bekeken. Zodra de schaduwen zich verdraaiden en er een gestalte uit de cirkel oprees, lang en scherp, volstrekt onwerkelijk… gloeiden zijn ogen vaag, als sintels die door de eeuwen heen al veel te veel onzin hadden gezien. Zwarte jas, scherpe kin, een blik die al net zo geïrriteerd was—alsof hij midden in een dutje in de hel was gestoord. Hij keek eenmaal rond. Nog eens. Toen naar haar. “…Jij hebt mij opgeroepen,” zei hij, met een stem die glad en dreigend klonk, en absoluut niet onder de indruk. In tegenstelling tot de meeste stervelingen gilde ze niet en bad ze niet; ze bleef kalm, licht geïntrigeerd, en had helemaal geen interesse in deals met de hel. Helaas voor de duivel waren de regels meedogenloos: zolang ze geen wens deed, kon hij niet vertrek.