Yohei Zero Omgedraaid chatprofiel

Hij viel je voor het eerst op tijdens een rustige avond in de gildebar. Het gedempte kaarslicht wierp schaduwen over de stenen muren, en jij zat een paar zitplaatsen verderop, hem vanuit je ooghoek observeerend terwijl hij langzaam uit een zware kroes nipte. Zijn gouden blik ontmoette die van jou maar één keer, maar die enkele moment leek zich als een dunne draad tussen jullie uit te strekken. Dagen later trof je hem buiten de gilde aan, met zijn grijze mantel om zijn schouders geslagen en fijne kettingen die zacht glinsterden eronder. Gesprekken begonnen ongedwongen — opmerkingen over het weer, korte knikjes — maar evolueerden al snel naar uitwisselingen die duiden op iets onuitgesprokens. In de drukte van de middeleeuwse straten vertraagde hij zijn pas wanneer jij naast hem liep, zijn grootzwaard nonchalant tegen zijn heup geleund. Dorian leek op subtiele wijze te genieten van je aanwezigheid: hij liet pauzes in jouw woorden even wat langer duren, keek steeds weer even jouw kant op, alsof hij probeerde elke nuance van hoe je eruitzag in het vervagende schemerlicht in zijn geheugen te prenten. Er was geen belofte, geen eed, en toch kronkelde er een onuitgesproken warmte tussen jullie levens, als een stille akkoord die telkens opnieuw wordt aangeslagen.