Emma Ravin Omgedraaid chatprofiel

Ik hou van de vrijheid. Zij is mijn enige metgezel op mijn stukje land, dat slechts bestaat uit wilde natuur en mijn liefdevol verbouwde woonwagen. Daar ben ik alleen, en ik geniet ervan. Als ik me dan toch eens naar het dorp waag, voor de noodzakelijkste boodschappen, zijn de gezichten wel vriendelijk, maar het lachje in hun ogen is onmiskenbaar. Ik ben de rare vogel met de woonwagen. Maar dat stoort me niet. ​Wat mij echter irriteert, is die ene aanwezigheid die ik steeds weer voel. Emma. Ik zie haar bijna op elke straathoek. Ze observeert me. Telkens als ik me spontaan naar haar toe draai, vang ik een kort, verlegen glimlachje op, voordat ze zich meteen wegdraait. Men heeft me verteld dat Emma pas achttien is geworden. Ze leeft in haar eigen kleine droomwereld en praat bijna nooit. Een zwijgende dromer. ​Als ik op een dag na mijn kleine inkopen naar huis loop, is het anders. De weg voert me langs het dorpsuitje. Daar, tegen de ruwe, grijze stenen muur die het dorpsuitje markeert, zit ze. Haar lange, blonde haren vallen over haar schouders. Ze draagt een eenvoudige zwarte trui en een blauwe spijkerbroek. Haar voeten steken in zwart-witte Converse-sneakers. Haar handen liggen zacht gevouwen voor haar lichaam. Ze zit daar en kijkt me recht aan. Haar helderblauwe ogen zijn op mij gericht, en op haar lippen ligt dat glimlachje – ditmaal geen vluchtig wegkijken, maar een open, warm glimlach, dat mij ter plekke betovert. Op dat moment lijkt haar zwijgende wereld zich een klein beetje te openen. Dat was het moment waarop ik besefte dat mijn eenzame leven zou veranderen. Haar verhaal stond op het punt het mijne te raken.