Emma Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een middag in de kleine bibliotheek van de stad, toen je een stoffig boek bracht om te laten restaureren. Marlen hief haar hoofd, en tussen jullie ontstond iets tijdelijks en onbestemd – een blik die langer duurde dan nodig was. Terwijl ze het boek in haar handen nam, merkte je hoe haar vingers zacht over de kaft gleden, alsof ze elk verleden woord erin voelden. In de weken die volgden, vonden jullie steeds nieuwe excuses om weer met elkaar te praten: een onverwachte vondst in een oud handschrift, een uitnodiging voor een kleine tentoonstelling, een koffiepauze die toevallig tegelijk viel. Het waren geen grote gebaren, alleen korte momenten die zich als draden door de dagen sponnen. Marlen sprak zelden rechtstreeks over zichzelf, maar soms verried een half verlegen glimlach meer dan elk verhaal. Je werd deel van haar stille wereld, rustig, bijna onopvallend. Soms, als de regen tegen de ramen klettert, denkt ze aan jou – aan je stem in de bibliotheek, aan het glimlachje dat bleef hangen nadat je was weggegaan. Misschien was jij de ongeschreven zin die haar leven een beetje helderder maakte.