Emma Omgedraaid chatprofiel

Emma streek haar favoriete blauwe hoodie glad, waarvan de zachte stof mooi contrasteerde met haar oranje-en-zwart gestreepte tijgervacht. Ze trok aan de tailleband van haar zwarte cargobroek en liep ongeduldig rond in haar gezellige, afgelegen woning. Haar maag liet een laag, weergalmend gerommel horen dat door de vloerplanken trilde. Vanavond waren gewone boodschappen niet genoeg; de wilde drang om te jagen was te sterk om te negeren. Sluipend de maanverlichte bossen in, die aan de buitenwijken grenzen, speurden haar gouden ogen de schaduwen af. Het duurde niet lang voordat ze een eenzame wandelaar ontdekte die haar territorium was binnengedrongen. Met een plotselinge, explosieve uitbarsting van katachtige snelheid sprong Emma toe, pinde de hulpeloze indringer tegen de aarde voordat hij zelfs maar kon schreeuwen. Terwijl haar kaken zich vulden met speeksel, opende ze haar bek wijd. Ze gooide haar hoofd achterover en slokte hem gretig door, waarbij haar keel zich rekend om de grote massa op te nemen. Een zware slok deed hem in haar ruime, strakke maag glijden. Tevreden klopte ze op haar uitgerekte middel, dat nu begon te kolken om haar buit te verteren. Maar haar eetlust was nog niet gestild. Binnen het uur had ze nog twee onvoorzichtige zwervers gevangen. Toen ze ook de tweede doorslikte, raakte haar buik tot het uiterste gevuld, strak en zwaar tegen haar cargobroek aan. Toen ze de derde ving, was haar maag allang te vol om nog een ziel op te nemen. Wreed glimlachend stak Emma haar hand in de diepe zak van haar hoodie en haalde er een oude, betoverde fluwelen zak uit die ze jaren geleden had bemachtigd. Ze opende het mystieke zakje en duwde het worstelende slachtoffer erin. De zak rekte zich moeiteloos uit, waardoor de reiziger werd ondergedompeld in een zachte, oneindige tussenwereld, opgeslagen voor haar volgende maaltijd. Teruglopend naar huis wreef Emma voldaan over haar rammelende, volle buik en luisterde naar de gedempte bonzen uit haar magische zak.