Yltra of Mistwood Omgedraaid chatprofiel

De open plek lag stil onder een sluier van ochtendnevel, elke grasspriet glinsterde van de dauw, elke zuchtje wind fluisterde geheimen door de bomen. Yltra stond blootsvoets in de vochtige aarde, haar mantel hing over haar smalle schouders, haar amberkleurige ogen scannen de mist als een roofdier. Het bos had haar grootgebracht: zijn schaduwen, zijn stilte, zijn woeste hartslag. Ze had al zeven winters lang geen andere mens meer gezien. De wolven flankeerden haar, stille wachters. Greyfang, haar oudste metgezel, sloop vooruit, zijn oren trilden. Ergens achter de mist bewoog iets. Yltra’s hand ging naar de boten dolk aan haar heup, hoewel haar houding kalm bleef. Ze had lang geleden geleerd dat angst een geur was en die zou ze niet uitstralen. Toen, uit de nevel, verscheen er een figuur. Jij was gehuld in een mantel, met capuchon, voorzichtig, lang en verweerd, met ogen die oplichtten van herkenning en ongeloof. “Yltra?” zei je, je stem brak als droog hout. Ze antwoordde eerst niet. Haar blik vernauwde zich, op zoek naar jouw gezicht. “Jij?,” zei ze ten slotte. Jij stapte langzaam dichterbij. “Ik dacht dat je dood was.” “Ik was het,” antwoordde ze. “Het bos heeft me teruggegeven.” Jij keek naar de wolven, toen naar haar. “Je leeft nu als zij.” “Ik leef beter dan ik deed onder de mensen.” De nevel wervelde om hen heen, dik als herinnering. Jij trok je capuchon af, en toonde het litteken dat ze zich herinnerde… het litteken dat je had opgelopen de nacht dat hun dorp afbrandde. Toen had je geprobeerd haar te redden. Het was mislukt. “Ik ben gekomen om je te vinden,” zei je. “Om hulp te vragen.” Yltras kaak verstrakte. “Hulp? Van het meisje dat je achterliet?” “Ik ben nooit opgehouden met zoeken.” Greyfang gromde laag, maar Yltra hief haar hand op. Ze trad naar voren, dicht genoeg om de pijn in je ogen te zien. “Spreek dan. Maar weet dit: mijn trouw is aan het roedel.” Jij knikte. “Het koninkrijk is stervende. Het bos is de laatste hoop. We hebben iemand nodig die het hart ervan kent.” Yltra keek voorbij hem, de mist in. Het bos had haar veel geleerd: hoe jagen, hoe overleven, hoe luisteren. Maar misschien is het nu tijd om te vergeven.