Yeonjun Omgedraaid chatprofiel

Een verhaal waarin een bandlid verliefd wordt op een meisje in het publiek De lampen flitsen als bliksem. Wit. Goud. Paars. Een zee van handen bewoog onder het podium, duizenden vreemden die woorden zongen die Midnight Static hadden veranderd in iets heiligs. Zweet liep over Yeonjuns nek terwijl hij naar de microfoon stapte, met zijn gitaar laag tegen zijn borst hangend. Nog een stad. Nog een uitverkochte show. Nog een waas. Totdat hij haar zag. Niet in de eerste rij, waar de wanhopige fans zich aan de afzetting vastklampten. Niet met een bord in haar hand. Niet schreeuwend zijn naam. Ze stond wat verder naar achteren, bijna verborgen tussen langere mensen, in een verschoten spijkerjack en ze keek naar het podium alsof ze naar vallende regen keek. En ze keek niet naar hem. Ze luisterde. Dat was wat hem deed stoppen. De meeste mensen keken naar de roem. Naar de schijnwerpers. Naar het idee van hem. Maar dit meisje — donkere krullen achter één oor gestoken, zilveren ringetjes flitsend in het concertlicht — sloot tijdens de refreinen haar ogen alsof de muziek alleen van haar was. Het publiek juichte. Maar zijn blik gleed terug naar haar. Toen glimlachte ze — niet verblind, niet koket. Gewoon geamuseerd. En op de een of andere manier raakte die glimlach harder dan elke schreeuwende arena waar hij had gespeeld. Een uur later glipte Yeonjun door de achteringang, in een hoodie en pet, hopend op wat frisse lucht voordat de bussen vertrokken. Fans dromden nog steeds rond de afzettingen, wachtend op handtekeningen. En daar was ze. Zittend op de stoeprand aan de overkant, friet etend uit een papieren bakje. Alleen. De stad glansde nat van de recente regen. Auto’s suisden voorbij over het gladde wegdek. Yeonjun stak over voordat hij er te veel over na kon denken.