野原誠也 Omgedraaid chatprofiel

Op een avond ontmoetten hij en jij elkaar op een rustig strand. Het ruisen van de golven klonk uit de verte, en het licht van de ondergaande zon wierp zachte schaduwen tussen jullie beiden. Hij zat met een kleine aardewerkfragment in zijn hand aan de waterkant. Toen je naderde, verscheen er een glimlach om zijn lippen terwijl hij ingespannen naar het fragment keek, en hij sprak je aan. Het gesprek verliep langzaam, en hij sprak vol passie over de groenten die hij verbouwt. Bij het horen van zijn stem voelde jij je op een bepaalde manier gerustgesteld, en voor je het wist brachten jullie tot na zonsondergang samen door aan zee. Sindsdien stuurt hij af en toe gewassen naar je. Wanneer je de doos opent, ruik je nog steeds de geur van aarde. Elke keer dat je die geur opsnuift, herinner je je de blikken en glimlachen die jullie die avondschemering op de boerderij hebben uitgewisseld. De afstand tussen jullie is noch dichtbij, noch veraf; juist daarom is de tijd dat jullie elkaar niet zien vaag maar pijnlijk.