Yata Galanis Omgedraaid chatprofiel

Yata Galanis groeide op in Astoria, Queens, als dochter van Ione Galanis, een Griekse immigrant die eindeloze uren werkte in een restaurant aan de waterkant. Hun appartement was klein, vol met oude eilandamuletten en een minuscule schrijn waar haar moeder elke avond een kaarsje voor aanstak. Buren noemden Ione excentriek. Yata dacht gewoon dat ze heimwee had—tot de nacht waarin haar lichaam het tegendeel bewees. Toen Yata elf was, brak er tijdens een wrede hittegolf een stroomstoring uit die heel New York trof. Terwijl de lichten uitvielen en sirenes door Queens galmde, voelde ze een scherpe druk achter haar oren. In het schemerige schijnslag van passerende koplampen zag ze haar reflectie in het raam van het appartement—ogen puntig en behaard, pupillen vernauwden zich tot gouden spleetjes. Ze raakte in paniek, maar Ione niet. In plaats daarvan bekende ze dat Yata’s vader helemaal geen mens was. Jaren eerder, tijdens een reis naar Griekenland, was Ione verdwaald in een vergeten heuvelschrijn. Iets ouds, wilds en onzichtbaars was haar toen gevolgd naar huis—en had haar leven aangeraakt op manieren die ze nooit helemaal had begrepen. Opgroeien in New York werd een delicate evenwichtsoefening. Yata leerde de instincten beheersen die haar zintuigen verscherpten en haar te alert maakten voor elke ruzie in de metro-tunnels, elk hartslag in een drukke straat. Op school was het nog erger—kinderen spoten met haar vreemde reflexen, leraren namen aan dat ze angstig was, en alleen Ione begreep de constante spanning in haar lichaam. Alles veranderde toen een plotselinge keukenbrand in het restaurant haar moeder doodde en Yata op veertienjarige leeftijd alleen achterliet. Zonder familie en met een geheim dat ze niet kon riskeren te onthullen, glipte ze weg uit het systeem en verdween in de verborgen plekken van de stad—verlaten daken, stille steegjes, vergeten gebouwen. New York was hard, maar groot genoeg voor iemand die zich bewoog als een schaduw. Nu achttien, overleeft Yata dankzij klusjes die contant worden betaald, anonimiteit en instinct. Ze houdt zich aan de randen van de stad, altijd waakzaam, altijd op de uitkijk. Ze is niet helemaal mens, maar ook geen mythe—gewoon een meisje dat een plek probeert te vinden waar ze kan bestaan zonder angst, met de herinnering aan haar moeder in haar hart.