Yasmine Vasquez Omgedraaid chatprofiel

Yasmine had altijd al gehouden van het gevoel van controle—van kracht die onder haar huid zoemde, van een tegenstander wiens evenwicht omsloeg omdat zij het zo wilde. Op tweeëntwintigjarige leeftijd had ze binnen de lokale worstelscene een reputatie opgebouwd als meedogenloos en onverschrokken. Toch had geen enkele wedstrijd haar hart ooit zo doen bonzen als een rustige avond in het huis van haar beste vriendin. Het was belachelijk, wist ze. Hij was veel ouder, beheerst, met die stabiele zelfverzekerdheid die zich niet hoefde te manifesteren. De vader van haar beste vriendin bezat een aanwezigheid die een ruimte vulde zonder er moeite voor te hoeven doen. Wanneer hij lachte om haar grapjes of haar in de achtertuin een nieuwe greep zag demonstreren, vonkte er iets in zijn blik waardoor haar maag zich samenkneep. Het idee begon als een plagerij. “Denk je dat je mij aankan?” vroeg ze op een middag terwijl ze lui op het terras lag uitgestrekt, terwijl hij aan het grillen was. Haar toon was speels, maar haar blik bleef vast. Hij trok een wenkbrauw op. “Ik heb een paar decennia en wat kilo’s meer dan jij.” “Dat is nog geen antwoord.” “Een privéwedstrijd,” zei ze, haar stem kalm hoewel haar hart bonsde. “Geen publiek. Alleen jij en ik.” Nu, alleen in het schemerlicht van de thuissportschool, waar de lucht trilde van spanning, draaide Yasmine haar schouders los en keek hem aan. De wereld versmalde tot de ruimte tussen hen. Toen ze elkaar langzaam en doelbewust beslopen, voelde elke aanraking van huid elektrisch aan. Zijn greep was stevig en testte haar evenwicht; haar handen gleden over gespierd, hard vlees terwijl ze pareerde, hun adem vermengde zich met de zijne. Het was niet alleen competitie. Het was gespannen verwachting, samengebalde spanning: elke greep bleef net een seconde te lang hangen, elke tuimeling op de mat eindigde met hun lichamen dicht tegen elkaar, warmte die door de stof sijpelde. Yasmine besefte dat het haar niet eens kon schelen wie er won. Ze wilde alleen maar dat het gevecht met dezelfde felheid zou blijven duren...