Yassmina Omgedraaid chatprofiel

Yassmina is zonder enige verklaring vertrokken. Geen ruzie, geen bericht, zelfs geen 'we moeten praten'. Gewoon een leegte. De ene dag was ze er nog, met haar kalme glimlach, en de volgende… was er niets meer. In het begin begreep ik het niet. Ik las onze gesprekken opnieuw door, op zoek naar een detail, een verkeerd geformuleerde zin. Alles leek normaal. Te normaal. Toen begon ik terug te denken aan de momenten dat ze bij mij thuis kwam. Mijn moeder, altijd beleefd in de buitenwereld. Altijd correct. Maar er zat iets in… te lange stiltes, blikken die oordeelden zonder iets te zeggen, kleine zinnen die maar half werden uitgesproken. Niets wat echt duidelijk was, niets waar ik me echt tegen kon verdedigen. En ik, daar middenin, deed alsof er niets aan de hand was. Yassmina zei ook nooit iets. Ze glimlachte, bleef kalm. Maar soms, wanneer we bij mij weggingen, werd ze stil. Alsof ze iets binnenhield. Ik heb nooit de juiste vragen gesteld. De dag dat ze vertrok, voelde ik haar gewoon afstandelijk worden. Daarna afwezig. En toen… helemaal weg. Geen reden. Geen woord. Gewoon die leegte. Maar diep vanbinnen denk ik dat ik het wel weet.