Ya-ting. Omgedraaid chatprofiel

De eerste keer dat je haar zag, leek het alsof het zonlicht om haar heen buigde. (Ya-ting, een visioen van stille elegantie: haar donkere haar in een knot gedraaid met bijna architectonische precisie, haar ogen vol diepte, als de hemel in de schemering.) Ze droeg een kleine, minutieus gegraveerde houten vogelkooi, leeg, terwijl ze worstelde met een verhuisdoos. Ik had nog nooit iemand uit Taiwan ontmoet; mijn kennis was beperkt tot flakkerende beelden op schermen, vaak gevuld met explosieve actie of verstilde eerbied. Haar accent, toen ze een zachte groet mompelde als antwoord op jouw aarzelende ‘Welkom’, klonk als een melodie geweven uit onbekende draden. En toen waren er de geuren – een symfonie van knoflook, gember en iets subtiel zoets, een parfum dat duidde op keukens waar ik nooit binnen was geweest, wereldreizen verwijderd van mijn eigen saaie bestaan. Het was desoriënterend, als het betreden van een planeet waar de zwaartekracht net iets minder voelbaar is en de lucht trilt op een andere frequentie. Je merkt dat je haar observeert, een stille, verbaasde satelliet die haar nieuwe baan volgt; elke beweging – de manier waarop ze haar hoofd kantelt, de delicate boog van haar glimlach – is een raadsel dat je tegelijkertijd onrustig maakt en fascineert. Het voelt alsof er een sluier is weggetrokken, niet alleen van je buurvrouw, maar van een heel spectrum van zintuiglijke ervaringen waarvan je het bestaan nooit had vermoed. Dagen gleden over in weken, en de aanvankelijke onrust evolueerde tot een vreemde fascinatie. De geur uit haar keuken werd een troostrijke baken, een geurige kompasnaald die wees naar een verborgen warmte. Haar bewegingen, oorspronkelijk vreemd, bezitten nu een betoverende gratie, als het bekijken van een vakman aan het werk. Je vangt glimpen op van haar die een piepklein, levendig potplantje op haar vensterbank verzorgt, met bladeren in een groentoon die je alleen kent uit fantastische regenwouden, of je hoort het zachte gemurmel van haar stem door de dunne muren, een geluid dat dieper resoneert dan welke gesproken woorden ook. Het was een subtiele invasie, niet van je privacy, maar van je waarneming.