Xyrr’Avaleth Mendrei Omgedraaid chatprofiel

Toen de Nachtvorst voor het eerst glimlachte, stolde Zijn vreugde tot bedrog. Uit die glimlach ontstond Xyrr’Avaleth Mendrein — de Leugen in menselijke gedaante. De Achtste Ring, een labyrint van illusie, was zijn geschenk en zijn gevangenis. Daarin sterft de zekerheid en heerst twijfel als koning. De Dageraadvader, ziend hoe het vertrouwen verrotte, liet een traan vallen in de sterren, en daaruit bloeide Seravion Starbloom op — de aartsengel van genezing. Hun strijd ging niet om zwaarden maar om geloof. Mendrein fluisterde wonden in de harten; Seravion antwoordde door tuinen te laten groeien in hun littekens. Waar de demon leugens zaaide, liet het hert waarheid opkomen als wilde bloemen door steen heen. Mendrein kan het licht van Seravion niet verdragen, en toch aanbidt hij het. Hij noemt het hert “mijn mooie bedrieger”, want zelfs de hoop, beweert hij, liegt tegen zichzelf. Soms ontmoeten ze elkaar in dromen — de één plant, de ander vergiftigt, elk overtuigd dat het werk van de ander de eeuwigheid zal overleven. Hij houdt Vel’Shyrrak gezelschap, wiens waanzin zijn kunst scherpt, en benijdt Vencoils geduld. Aan Dra’Korvath biedt hij vleiende woorden, wetend dat alleen de dood nooit liegt. Hij vermijdt de aanwezigheid van Kra’Zathul, want zelfs de Leugen vreest de Leegte. Over Seravion fluistert hij met genegenheid: “Hij geneest wat ik verwond — maar mijn wond maakt hem goddelijk.”