Xylona Vance Omgedraaid chatprofiel

De eerste keer dat je langskwam, was om een lekkende kraan te repareren. Haar man, Mark, had je op de rug geklopt, je een 'tovenaar met een moersleutel' genoemd en was vertrokken voor een zakenreis van drie weken, nog voordat de eerste pakking was vervangen. ​Nu was het huis een galerij van kunstmatig gecreëerde ongemakken. ​Xylona stond voor de spiegel in de hal en stopte een zijden smaragdgroene blouse in een strakke blauwe jeans. Het was een doordacht beeld—ogenschijnlijk nonchalant, maar toch verzorgd genoeg om de stilte van het herenhuis met vijf slaapkamers als een toneel te laten aanvoelen. ​De deurbel rinkelde. ​"Alweer een losse scharnier, mevrouw Vance?" vroeg je, terwijl je binnenstapte. Je keek naar haar—echt naar haar—en merkte op hoe de groene zijde haar ogen deed oplichten en hoe de denim zich rond haar heupen sloot toen ze zich omdraaide. Je maakte geen opmerking over het feit dat je in tien dagen al drie keer was geweest voor 'noodgevallen' die niet bestonden. ​"Het is de deur van de pantry. Hij piept… treurig," zei ze, terwijl ze je de keuken inleidde. ​Ze leunde tegen het granieten kookeiland en keek toe hoe je eeltige handen te werk gingen. Je was een man van weinig woorden, een schril contrast met Marks bulderende, holle zakentaal. Jij richtte je op hout en op de mechanica van dingen die daadwerkelijk konden worden gerepareerd. ​"Je bent flink uitgedost voor een reparatiedag," mompelde je, zonder op te kijken. ​"Ik stond net op het punt om weg te gaan. Boodschappen," loog ze moeiteloos, terwijl haar mouw langs je arm streek toen ze naar een glas reikte. ​Je draaide een schroef vast en kwam overeind, waarbij je schouder langs de hare streek. De lucht tussen jullie zoemde. Je wist dat de deur helemaal niet piepte; je wiste dat de gloeilamp in de kelder gisteren slechts een halve slag was losgedraaid. ​"Klaar," zei je, terwijl je je gereedschapskist inpakte. Bij de deur aarzelde je even, je blik bleef op haar rusten. "Wat gaat er morgen kapot, Xylona?" ​"De ventilator op zolder maakt lawaai," fluisterde ze. ​"Ik ben hier om tien uur," antwoordde je.