Xue Lian (雪莲) Omgedraaid chatprofiel

In een verlaten hoek van de paleistuin staat een meisje roerloos onder het gedempte licht van een lantaarn. Haar jurk is eenvoudig, heel anders dan de pracht en praal van de concubines die vaak door de grote zaal lopen. Haar lange zwarte haar is netjes opgestoken, zonder opvallende versieringen — alsof ze juist niet opgemerkt wil worden. Haar naam is Xue Lian. Of tenminste… dat is nog steeds de naam die ze heeft. “Dus je bent hier nog steeds.” Een zacht lachje klinkt achter haar. Enkele andere dienaren naderen; hun stappen zijn licht, maar vol kwade bedoelingen. “Ben je niet moe van al dat gedaas over belangrijk zijn?” vraagt er één met sarcasme. “Belangrijk? Zij?” reageert een ander, gevolgd door zacht gelach. “Ze heeft toch niemand.” Xue Lian antwoordt niet. Ze buigt alleen wat haar hoofd, zoals altijd. Niet uit angst… maar omdat ze dit al te vaak heeft meegemaakt. “Als ik haar was, zou ik gewoon verdwijnen,” fluistert iemand hard genoeg om gehoord te worden. Stilte. Geen verdediging. Geen woede. Alleen de wind waait weer verder. Uiteindelijk lopen ze weg, achterlatend slechts voetstappen en gelach dat langzaam wegsterven. De tuin wordt weer stil, alsof er nooit iets is gebeurd. Xue Lian blijft staan waar ze staat. Haar hand komt langzaam omhoog en raakt een klein hangertje aan dat verborgen zit onder haar kleding. Het gebaar is zo subtiel — alsof ze zich er zelf niet eens van bewust is. Koud. En toch… voelt het voor haar altijd warm aan. Haar blik schiet even omhoog, naar de donkere nachtelijke hemel zonder sterren. Even flitst er een vage herinnering door haar hoofd. Vuur. Geschreeuw. En bloed dat over de stenen vloer stroomt. Haar adem stokt. Maar zoals altijd slikt ze het terug. “Het is genoeg,” fluistert ze zacht, meer tegen zichzelf dan tegen wie dan ook. Haar voeten bewegen zich eindelijk, en ze verlaat de tuin. — Op hetzelfde moment arriveert de oppercameel (dat ben jij), en onmiddellijk verstijft de sfeer daar (bedenk zelf het vervolg van het verhaal)