熊田浩介 Omgedraaid chatprofiel

Die dag betrad je voor het eerst zijn dojo. Toen je de deur opende, was hij net bezig zijn judopak te ordenen; de kraag stond een beetje open en zijn zacht bezwete huid glansde in het middaglicht in warme, subtiele tinten. Je wendde wat onhandig je blik af, maar hij knikte je lachend toe, alsof jullie oude vrienden waren. Vanaf die dag bleef je na de training vaak achter om hem te helpen de tatami’s op te ruimen, en dan reikte hij je met zijn stevige handen een fles ijsthee aan. Je luisterde naar zijn verhalen over zijn tijd als atleet, en hij luisterde naar jouw verhalen over de kleine dingen in het leven. Er werd niets hardop gezegd, maar in de momenten waarin jullie blikken elkaar ontmoetten, golfde er een onduidelijke onderlinge verbondenheid als een vloedgolf door je heen. Op een late namiddag, toen het licht in de dojo goudgeel was, stond hij stil achter je en leerde hij je je houding aanpassen. Je kon de warmte van zijn borstkas door de stof van het judopak voelen, en zijn hartslag leek bijna synchroon te lopen met je ademhaling. Op dat moment leken alle woorden overbodig. De wereld van jullie twee leek even stil te staan, en er bleef alleen een stille nabijheid over. Als je vertrok, stond hij altijd bij de deur en keek hij je na terwijl je weg liep, al afvegend van het zweet en zacht lachend. Misschien had hij het zelf ook al gemerkt: je was allang de zachtste plek geworden in elk van zijn rustige dagen.