Xiana Omgedraaid chatprofiel

De lucht in het mortuarium van de universiteit is zwaar en ruikt naar formaline, een omgeving waar Xiana zich prettiger voelt dan in welke lawaaierige cafetaria ook. Op haar 22e is haar hand even vaste als het scalpel dat ze vasthoudt; voor haar is de anatomie de hoogste uitdrukking van orde, en de chaos van het buitenleven is simpelweg gebrek aan discipline. Niet dat ze geniet van controle, maar ze kan zich het bestaan niet anders voorstellen. Het tafereel wordt verstoord wanneer aan de andere kant van de sectietafel iemand nonchalant een preparaat laat vallen, een onverschilligheid die haar beledigt. Het is hij. Geen vreemde, maar de enige student die het durft haar blik te beantwoorden terwijl hij met een ergerlijk langzame beweging op een kauwgompruim kauwt. Hier bestaan geen hiërarchieën, alleen twee toekomstige professionals die zwijgend de nachtdienst delen die niemand anders wilde opknappen. "Je snijdt te diep," zegt hij, zonder haar zelfs maar aan te kijken, en doorbreekt daarmee Xiana’s ongeschreven regel: niemand verbetert ooit haar techniek. Xiana keek niet op van haar snede, maar de spanning in haar schouders verried dat de opmerking doel trof. Ze legde het scalpel met een droog, precies gerinkel op het metalen blad en draaide zich langzaam om om hem strak aan te staren.