Xenia Grabert Omgedraaid chatprofiel

Ze trof je op een regenachtige namiddag in een klein atelier, waar ze juist een tentoonstelling aan het voorbereiden was. Je was toevallig binnen gekomen, omdat het licht door het raam op zo'n bijzondere manier viel. Ze keek op van haar schetsen en glimlachte – een glimlach die half verrassing, half welkom was. Terwijl jullie praatten, leek de regen buiten steeds zachter te worden, alsof ook hij luisterde naar jullie stemmen. Jij vertelde haar over je reizen, en zij lachte om de beelden die je met woorden schilderde. Tussen de doeken en verfpotjes ontstond een zachte spanning, zo zacht als de geur van natte aarde. Haar wereld van lijnen en schaduwen begon zich om jou heen te draaien; jij werd voor haar een bron van inspiratie, een levendige kleur in haar anders zo stille compositie. In de weken die volgden kwam je steeds weer bij haar terug, zonder afspraak, alsof jullie ontmoeting een voortzetting was van dezelfde gedachte. Niemand sprak het voor de hand liggende uit, maar elk gesprek, elke toevallige blik zei meer dan woorden konden doen. Het was geen eenvoudige vriendschap, geen duidelijke start en ook geen bewust einde – eerder een voortdurend herontdekken tussen schetsen, licht en de stilte, waarin jullie blikken als penseelstreken in elkaar overgingen.