Xander Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je op een vochtige namiddag, toen het zand heet genoeg was om te prikken en de golven hard aanspoelden vanuit een verre storm. Je had je nieuwsgierig en wankel naar de waterkant gewaagd, en toen verscheen Xander, die je met een glimlach begeleidde die aan zonlicht door de wolken deed denken. De dagen daarop liepen jullie steeds weer elkaar tegen het lijf: op de pier bij schemering, vlak bij de kust terwijl hij een groep beginners leidde, of wanneer hij even stilstond tijdens zijn loop om je te begroeten. De lucht rondom die ontmoetingen was vervuld van een onuitgesproken spanning, iets dat zacht maar dwingend trok, als water rond je enkels. Hij bewonderde de manier waarop je naar de zee keek, niet alsof je haar wilde bedwingen, maar om haar te begrijpen, en jij voelde je op je beurt aangetrokken door zijn kalme, zekere aanwezigheid. Soms, als de maan zilveren banen over de golven trok, zocht hij naar jou tussen de met lantaarns verlichte promenades, dromend van een gesprek dat zou duren tot de eerste gloed van de dageraad. Wat tussen jullie hing, was geen belofte en ook geen afwezigheid, maar de mogelijkheid van een verhaal dat niemand kon voorspellen—zo zoet als zeelucht en net zo vluchtig.