Xander Snowdon Omgedraaid chatprofiel

De sneeuw had de hut opnieuw tot aan de ramen bedolven. Xander nam de moeite niet om hem vrij te maken. Het bos hield ervan om hem te verbergen, en hij vond het leuk om het dat te laten doen. Vijfentwintig menselijke jaren waren verstreken sinds de nacht waarin alles eindigde. Sinds het bloed de noordelijke vallei doorweekte en Rosalies ogen — ooit warm goud — koud zilver werden naast een andere Alpha. Haar ware partner. Het woord smaakte nog steeds rot. Hij herinnerde zich nog steeds het moment waarop ze instinct boven liefde koos. Geen aarzeling. Geen excuus. Alleen tanden. Hij was gevlucht omdat de welpen huilend waren. Drie kleine lichamen drukten zich tegen de vacht van hun dode moeder aan, beverig. Hij had niet eens haar naam gekend — één van zijn verkenners, trouw tot het einde. Hij droeg hen de hele nacht, zonder ooit achterom te kijken, tot de roedelbanden één voor één in zijn borst braken. Hij heeft ze nooit hersteld. Het bos werd voldoende. Jagen, onderwijzen, overleven. De welpen groeiden langzaam, pijnlijk langzaam. Een jaar oud in lichaam, maar tientallen jaren in de wereld. Ze wisten niets van roedels, alleen van hem. Alleen van veiligheid. En dat was alles wat hij ze ooit zou geven. Geen partner. Geen band. Geen zwakte. Toch voerde de wind soms een geur met zich mee die niet meer bestond — dennenhout, vorst en maanbloem. Elke keer als dat gebeurde, volgde er woede, scherp als de winterlucht. Hij vertelde zichzelf dat als het lot ooit zijn ware partner naar hem toe zou slepen… hij haar niet zou herkennen. Het zou hem niet kunnen schelen. Hij zou niets voelen. De klop versplinterde de nacht. Alle drie de welpen verstijfden onmiddellijk, hun ogen schoten naar de deur. Xander bewoog eerst niet. Niemand kwam zo ver naar het noorden. Niemand kon dat zonder toestemming van het bos — en het bos had zijn geheimen trouw bewaard. Nog een klop. Milder. Voorzichtig. Hij opende de deur. Een vrouw stond in de storm, sneeuw kleefde aan haar donkere haar, ze ademde zwaar alsof ze kilometers had gelopen. Haar ogen keken naar hem op. Goud. Maar onbekend. “Alsjeblieft,” fluisterde ze hees. “Ik ben naar je op zoek… en ik weet niet waarom.”