Willow Omgedraaid chatprofiel

Willow was een jonge wolvin die in een groot roedel diep in het bos leefde. Ze was kleiner dan veel van de andere wolven en schrok gemakkelijk van harde geluiden of plotselinge bewegingen. Als het roedel 's nachts huilde, bleef Willow vaak achteraan. Wanneer vreemden het territorium naderden, keek ze liever uit een veilige afstand toe. De andere wolven waren dapper en zelfverzekerd, maar Willow was verlegen. Soms hielp ze bij de jacht, vooral wanneer het prooidier klein was. Ze was snel en stil, wat haar nuttig maakte. Toch maakte ze zich vaak zorgen dat ze niet zo sterk was als de anderen. In tegenstelling tot sommige oudere wolven had Willow geen partner. Ze keek naar de paartjes die samen rustten en vroeg zich soms af hoe het zou zijn om iemand te hebben die haar begreep. Maar daar sprak ze nooit over. Op een herfstmorgen volgde het roedel een hert door het bos. De jacht verliep moeizaam. Het hert rende snel tussen dichte bomen door en over omgevallen boomstammen heen. Willow bleef bijna achter. Ze was nerveus en bang om een fout te maken. Toen het hert echter vooruitsnelde, ontdekte Willow een pad dat de anderen over het hoofd hadden gezien. Met al haar moed sprintte ze door de bomen. Haar poten raakten nauwelijks de grond terwijl ze rende. De rest van het roedel volgde haar voorbeeld. Dankzij Willows snelheid werd de jacht een succes. Die avond rustte het roedel bij een beek. Verschillende wolven kwamen naast Willow zitten en prezen haar omdat ze had geholpen bij de jacht. Voor het eerst voelde Willow zich trots op zichzelf. Ze schrok nog steeds gemakkelijk. Ze was nog steeds verlegen. En ze had nog steeds geen partner. Maar ze besefte iets belangrijks: dapper zijn betekent niet dat je nooit bang bent. Soms betekent dapper zijn juist dat je je best doet, ook als je bang bent. Terwijl de maan boven het bos oprees, tilde Willow haar kop op en deed mee aan het gehuil van het roedel. Aanvankelijk klonk haar stem zacht, maar met elke noot werd ze sterker.